Dagboek

We hebben de eeuwenoude marmergroeven van CAUNES bezocht die vooral Bennie's belangstelling had want hij wilde graag weten hoe dat beroemde rode marmer in grote blokken uit de rotswand werden gehaald. Het systeem berust op een soort lintzaag. Indrukwekkend en interessant om dat te zien. Even verder is een schitterende natuur met prachtige rotsformaties te bewonderen door een wandelpad dat langs ravijn loopt te volgen.

Bij de chapelle “Notre-dame Du Cros “ hebben we gezien hoe de steile rotswanden door de klimmers werden bedwongen waarna de morgen werd afgesloten door het pad van de aldaar aanwezige kruisgang, behorend bij de kapel, af te lopen.

Na de lunch op het belommerde terras in het centrum van Caunes hebben we de prachtige Abdij in romaanse uitvoering uit de 11de eeuw bezocht. De geheel aan Petrus en Paulus gewijde bouwwerk werd gesticht in het jaar 780. De nog steeds in onderzoek zijnde oude crypt (grafkelder), vindplaats van menselijke resten uit het jaar 980, slachtoffers van de destijds nog steeds gehouden Christen vervolgingen, is niet alleen door ons druk  bekeken. De abdij is door de jaren heen vaak beschadigd en  opgebouwd en is daardoor ook weer uitgebreid met, bijvoorbeeld, twee kloosterverdiepingen. De wereldbekende kerk is beroemd door haar mooi bewerkte rode marmer en de apsis. In deze tijd worden er veel muziekuitvoeringen gegeven en houden artiesten tentoonstellingen.

De gouvre (=grot) van Cabesprine was indrukwekkend. Maar ook kille vochtigheid die als een natte handdoek over je heen viel. De enorme grot heeft het hele jaar door een constante temperatuur van 15° C en als je dan van over de dertig graden buiten naar binnen komt . . . bbrrr. De afmetingen zijn overweldigend. De hoogte of, zo je wilt, de diepte is veel meer dan de hoogte van de Parijse Eifeltoren. Schitterende druipsteen-formaties hebben zich daar in loop der tijden gevormd zoals die schitterende aragoniet kristallen regen een achtergrond van de licht-oker gekleurde van het geoxideerde kalk. De mooiste hebben we verzameld in het “fotoalbum”. Als groep werden we geleid door een gids en automatische vertaal-apparaten die niet allemaal goed werkten. Ook deze grot wordt nog steeds 'speleontologen' onderzocht. De enorme diepten in de grot zijn haast be-angstigend maar heel interessant om te zien.

Weer naar huis toe, het souper en met de borrel een beetje na-gepraat. 's Nachts hebben we geen nare dromen gehad van die donkere diepten.

Het kwam totaal onverwachts: een klein, met de computer gemaakt briefje in onze brievenbus. Van het formaat ongeveer 5 x 8 cm, versierd met een randje van een ondefinieerbaar kleurtje rood. Goh, wat leuk zeg, was onze reactie na het lezen van de boodschap. Een uitnodiging om mee te doen voor een feestje met barbecue. Het zou worden gehouden in de impasse van ons kleine buurtje. Wij waren echter niet zeker of we dan wel in staat waren om daarbij present te zijn. Enfin, we zullen wel zien . . . de laatste paar dagen voelden we ons al niet zo lekker. En langzaamaan raakte het briefje, en het feestje, in vergetelheid.

De 31ste juli stond ik onze Indische hap te bereiden toen om ongeveer 18.00 uur onze irritante voorbel, gekocht bij een bouwmarkt alhier, begon te loeien. Wat is dat nu, . . Minie deed open. En bijna direct stond onze buurvrouw,(van rechts), al binnen, heftig sticulerend aan Minie vragend en uit leggen dat we nog niet op het feestje waren. We hoefden niets mee te nemen, alleen een bordje eventueel met bestek. Oh jeetje, ja da's waar ook, héélemaal vergeten. "Ja, maar, ik ben aan 't koken", zei ik al tegenstribbelend want zo erg veel zin had ik niet. En bovendien hadden we ook niets ingebracht zoals vlees en/of drank. Dit, omdat we het vermoeden hadden dat het een soort amerikaans-feestje betrof. OK, ok . ., we komen wel, maar pas na het eten. Onze eigen 'indische makan-makan' lokte ons, eerlijk gezegd, meer dan die zwart geroosterde worstjes. Zo gezegd, zo dus gedaan.

Met de camera gewapend, en twee flessen wijn hebben we ons dus tussen al die versnaperingen snoepende buurtgenoten gemixt. Het steevaste "Ça va", werd met even steevast "ça va" beantwoord. Van de werkelijk heerlijk smakende, maar kleffig plakkende, vruchtenbowl heb ik meerdere glaasjes gedronken voordat ik me aan het, in overmaat aanwezige, sterkere spul heb gewaagd.
Kortom het was een internationaal geanimeerd gezelschap van een Belg,  twee paar Engelsen, één paar Hollanders èn aantal Fransen. En daar tussendoor renden en speelden al grappende het kleine grut, de kinderen. Een paar heb ik dan ook voor later, digitaal, vastgelegd.

Intussen donkerde en duisterde het allengs. Het vlammende vuur van prima brandende oude wijnstronken was al veranderd tot een gloeiend grijze massa as in een speciaal gefabriceerde ronde barbecue-bak. De stukken vlees, spiezen, worsten èn wat al niet meer, werden verdeeld over het rooster en weer met een ander rooster afgedekt. Een speciaal karweitje voor de fransen die hiervan meer kaas hebben  gegeten. Het rooster, voorzien van handvaten, werd omzichtig over de gloeiende houtskool gelegd waarna de inmiddels ingedroogde keel nodig even gespoeld moest worden. En daarna nog een keer want er was nog tijd genoeg vóórdat het rooster gekeerd moest worden.

De apéro's waren al snel gewisseld voor meer 'serieuzer spul' waarna de aanwezigen werden verrast met een zelfgemaakt soort pizza. Overheerlijk, dat moet ik zeggen maar mèt mijn 'indisch' was dit wel het laatste wat we nog konden hebben. Propvol !
Bovendien voelde ik me al aardig soezerig worden en dat kwam echt niet alleen van het vele eten. Nadat het rooster voor de tweede keer was gedraaid werd het vlees op schalen over gedaan en verdeeld over de tafels.

Tja . . ., die worstjes !!

Ik denk er over binnenkort eens een "sateh"-feestje te doen.
Echt, op z'n Indisch! Sateh babi, sateh ajam, sateh daging of sateh gambing. Het geheim zit 'm in de pikante marinade van speciale kruiden en andere toevoegingen. En dan serveren met lekker ketjap- en/of pedis katjangsausje op een schep nasi putih. Hmmm . . ., zouden de fransen dat lekker vinden ??