Zijn eerste foto. Ik weet niet meer hoe ik die heb kunnen maken
want je was helemaal ondersteboven van wat er allemaal gebeurde. Minie had het zwaar en perste zich helemaal blauw. En steeds maar weer de aanmoedigingen: "ja, ja, goed zo, nog even doorgaan, de schoudertjes, even een knipje, het gaat goed, (oneindig vaak )goed zo, goed zo . . . " En toen plotseling was die op de wereld.
Hij hield zich stil, of ie ons wilde verrassen . . . nogmaals zuigen, niks geen geluid en de tijd tikte . . .hoe lang, ik weet het niet. Hij werd meegenomen achter het scherm in een ander kamertje, geloof ik, en ja hoor, iets schorrigs wat leek op een snik, en toen kwam het eerste gekrijs. Jeetje, wat een heerlijk geluid was dat.
Ik zweette, net zo hard als Minie geloof ik, en ik ging maar door
haar voorhoofd te verkoelen. Ze had het maar even gefikst . . , geweldig !!