Met enige regelmaat komen logees bij ons en het gebeurt ook wel eens dat we bezoek krijgen van vrienden en bekenden die met hun camper voor een paar dagen naast ons huis staan te kamperen. Dat is heel leuk natuurlijk want dan heb je weer eens wat bij te kletsen en herinneringen aan oude avonturen op te halen.
"Gossie, wat heb je het leuk hier", horen wij van onze gasten als ze even rond gekeken hebben en het getokkel van de kippen van onze achtergelegen buurman en de typische geluiden van het franse platteland in zich hebben opgenomen. "Het is net of je hier op de boer bent" word er gegrapt als één haan zich ook heeft laten horen. "Ja, ja, wacht maar even af", pareer ik dan, "het is nog niet vroeg in de morgen" Enfin, de gezelligheid neemt alleen maar toe onder het genot van een wijntje en een hapje. Met een grapje en een mopje wordt het allengs later en vinden de vrienden het tijd geworden om met een "nou, tot morgen hè" hun slaapplekje op te zoeken.
Die morgenstond wordt ruw verstoord door een afgrijselijk lawaai. Zó'n afschuwelijk rauw geluid is niet na te doen maar het houdt ongeveer het midden van het schorrig, sterk krassende geluid van een ouderwetse vuilnisbak die met een schuurmachine wordt bewerkt. Snap-u!
Wij zijn er al aan gewend maar de nieuwelingen vliegen al koppenstotend hun bed uit om vervolgens slaperig-wit en geschrokken naar buiten te komen om te zien wie daar wordt
gekeeld. Het geluid wordt nog enkele keren herhaald en wordt het de nog half-slapenden duidelijk dat zij door een, 's morgens zeer actieve, haan zijn te pakken genomen.
Later in de morgen wordt ons dan het afschuwelijk nieuws verteld en knikken wij beiden begrijpend ons hoofd.
Voor deze gelegenheid, willen wij pogen begrip voor deze haan te kweken, die in die morgen misschien dat heeft meegemaakt als
op bovenstaande 'cartoon'
is afgebeeld.
* Frankrijk's trots. (Eigen tekening)