Hoe zoet is het leven dan?

De Islam in Frankrijk.

In onze streek worden jonge stellen praktisch alleen op zaterdag in de echt verbonden. Tijdens de plechtigheid in het gemeentehuis wordt de zaal vaak versierd met buitenlandse vlaggen al naar gelang de afkomst van het jonge stel. Hierna gaan familie en vrienden hun vreugde uiten door luid toeterend met hun auto's 'en file' door het dorp rijden al dan niet zwaaiend met de Algerijnse en Marokkaanse vlaggen vergezeld gaande met keiharde muziek uit vol-open gedraaide luidsprekers. Dat is natuurlijk een gewoonte die wij ook dikwijls hebben meegemaakt tijdens onze reizen door de landen met een islamitische basis zoals bijv. ook in Turkije en zelfs verschillende streken in Indonesië. Normaal gaat men dan wel even stilstaan omdat de feestgangers de verkeersregels op dat moment niet al te serieus nemen.

Meer dan de helft (55%) van de Fransen kunnen deze Islamitische gewoonte wel inpassen in de Franse leefwijze. Grofweg 20% vindt het maar zo-zo en nog eens 20% is tegen terwijl 5 % geen mening hebben.

                                    *

De boerka.

De volgende maand gaat op 11 april het boerka-verbod gelden. Van Justitionele zijde zal dan op naleving van de nieuwe wet worden toegezien.

Van overheidswege is een campagne gestart waarin precies uitgelegd wat de bedoeling is. Het zal dus echt verboden worden de boerka op straat te dragen en openbare ruimten. Dat wil zeggen, ook voor winkels, openbaar vervoer, restaurants, stations, luchthavens, banken en overheidsgebouwen en zelfs moskeeën. Op overtreding krijgt de vrouw een maximale boete van € 150 als zij haar gezicht niet wil laten tonen. Berichten vermelden dat er zware straffen (max. € 30.000 of een jaar in de cel) worden gegeven aan personen die een ander wil dwingen een sluier te dragen. Hoe het verder gaat als de vrouw blijft volhouden haar gezicht niet te laten zien, vermeld het bericht niet.

Stakingen en Franse afspraken.

Misschien ligt het aan emoties van de zuidelijke bevolking dat hier zo vaak wordt wordt gestaakt. En zo lijkt ons, om de minste redenen. Hoewel de fransman dat natuurlijk ontkent. Het is ondertussen bekend dat zo'n “greve” heel wat teweeg kan brengen. Zo'n “manif” betoging word overigens niet door iedereen in dank afgenomen maar wordt toch geaccepteerd door het publiek.

Onlangs vermeldde deze rubriek nog de staking door de rechters tegen de uitspraken van de Franse President Sarkozy. Bekend zijn ook nog de stakingen tegen het voornemen van de regering de pensioenleeftijd te verhogen. En zo heeft iedereen de mogelijkheid zijn of haar onvrede met een situatie te tonen vinden ook de spoorwegen, de post, chirurgen, verpleegsters en ambtenaren.

Schijnbaar gaat het erg goed met de zaken in Frankrijk en vinden veel bedrijven het niet nodig een gemaakte afspraak na te komen en/of op tijd te komen, zoals wij onlangs ondervonden bij het maken van een offerte voor een klus door een plaatselijke electriciën en “plombier”. Die van de electricien hebben we nooit gezien en die van de loodgieter is na accoord nooit uitgevoerd. Het zijn meestal de kleinere bedrijven die het zaken doen op deze manier volharden. Het is dan een kwestie van niet boos worden en gewoon bij een concurrent proberen. Toch blijft het voor Nederlanders een bron van ergernis. Maar ook de Fransen zitten met hetzelfde probleem. Bij grotere bedrijven met een beter systeem is het in ieder geval zeker beter geregeld.

De Fransen praten alleen maar Frans.

Dat klopt wel ongeveer. Door een bepaalde vorm arrogantie. Zij vinden dat Parijs de hoofdstad van de wereld is en dat men zich maar aan moet passen.

Dat is jammer want het Franse onderwijs voorziet best wel in het lesgeven van vreemde talen. Echter na het verlaten van de schoolbanken spreekt men nauwelijks meer Engels of Duits. Overigens valt het met de arrogantie op het platteland wel mee en zijn de Fransen vriendelijker en meer behulpzaam. Als je je een beetje verdiept in de Franse gewoonten, de vormen van omgang èn bovendien de moeite neemt wat Frans te spreken is het leven erg prettig.

Gesprekstof, het franse eten, gezelligheid en armoede.

Het is een goed gebruik dat de Fransen elkaar "Voustutoieren". Dat wil zeggen dat je een goede vriend moet zijn om je en jij tegen elkaar te zeggen. Dat is goed te merken wanneer men elkaar thuis of in het cafe ontmoet tijdens de “apéro” of het “apéritief” dat om 5 à 6 uur 's middags wordt gehouden. Je begint met de nieuwtjes, bespreekt uitvoerig het weer en soms de politiek waarna men, in onze streek, genoegelijk begint te keuvelen in het Frans/ Catalaanse dialect. Dat is niet te volgen voor diegene die hier niet zijn geboren.  Uit de steeds met meer gebaar en luider wordende stemmen is af te leiden dat de stemming er goed inzit. Als alle gesprekstof is verwaaid gaat men over tot het bespreken van wat men al eens heeft geproefd òf nog moet gaan nuttigen. Ja, en dàn raak je natuurlijk niet uitgepraat. Over de truffels, de foie gras, het zwijn dat Jean-Pierre laatst geschoten heeft, les legumes (groenten), de cèpes (paddestoelen die laatst in het bos zijn geplukt) heeft iedereen wel wat te zeggen. Allez, à votre santé!! En voor de zoveelste keer wordt een toast uitgebracht op de goede druivenoogst met dat hoge suikergehalte door middel van het nippen aan het glas gevuld met 'Ricard' wel of niet verdund door ijsblokjes.

                                       *

Aan de “repas” (hoofdmaaltijd) wordt doorgaans, in onze streek, meer dan een uur besteed. Bij een feestelijk “etentje”, met de buren bijvoorbeeld, dat we onlangs bij ons thuis hielden, is men in Frankrijk kampioen in het uitrekken van de tijd. Bij ons is het begonnen om 12.00- met een borreltje vooraf en eindigde tegen de 18.00 uur. Gelukkig had ik een indische rijsttafel met 12 gerechten gemaakt, Dus we konden even!  Het geheel is afgerond met een dessert van ijs waarna koffie en een bon-bon. Dat is zeer belangrijk want er wordt niet eerder afscheid genomen voordat de koffie is gepasseerd met als laatste de zoetigheid.  Volgens Hollandse begrippen is het afscheid nemen met slechts 'twee' kussen maar een vrolijk "à bientôt" wel een beetje karig als slot. Al met al, best gezellig! Maar, allemachtig mensen, wat hebben die Fransen een zitvlees !! 


Bijna alle Fransen gaan met plezier aan tafel. Niet voor niets heeft de VN-organisatie UNESCO de franse gastronomie op de lijst geplaatst van cultureel immaterieel erfgoed van de mensheid. Van het gelukzalige samenzijn met vrienden en familie tijdens het nuttigen van het eten dat op tafel staat, geniet de Fransman het meest. Het is dat het soms moet maar de snelle hap uit het vuistje wordt verschoven naar het laatste plan. En dan is het nog geen hamburger maar lekker belegd stokbrood bijvoorbeeld met kaas en/of ham. Telefoneren, internetten of een krantje pakken aan tafel is “not done”.

Tussen de middag zijn de eetgelegenheden in dorp en stad goed bezet omdat de afstand naar huis te-groot is en de meeste mensen vrij zijn van werk. Een “plat du jour” kost dan gemiddeld 9.50 Euros terwijl een klein menu van 3 gangen ongeveer € 13.- à € 15,- moet opbrengen.

Armoede is de andere kant van de medaille. De vraag naar voedselhulp is in Frankrijk flink toegenomen door de onder de armoedegrens levende Fransen en de verwachting is dat die nog meer zal stijgen. 82 miljoen maaltijden werden verstrekt in 2010 aan 2 miljoen mensen door de “Secours populaire” dat voor de helft door de Staat en de EU wordt gefinancieerd.